Kryzys podczas odchudzania jest częścią procesu, nie jego końcem. Jedną z największych pułapek podczas odchudzania jest przekonanie, że kryzys to coś bardzo złego. W rzeczywistości trudne momenty są częścią naszego życia. Organizm, przyzwyczajenia, emocje, środowisko, w którym żyjemy, wszystko to działa raczej na rzecz zachowania status quo niż na rzecz zmiany. Pojawienie się chęci rezygnacji nie jest więc sygnałem alarmowym, lecz informacją, że proces trwa wystarczająco długo, żeby zacząć być trudny.

^{Foto: pexels.com}

Spory kawałek drogi

Osoby, które skutecznie chudną i utrzymują efekty, też miewają takie momenty. Różnica nie polega na tym, że ich nie mają, tylko na tym, jak na nie reagują. Kryzys nie definiuje wyniku, definiuje go to, co robi się w trakcie kryzysu i zaraz po nim. Jeśli ktoś zrozumie tę różnicę, ma już za sobą spory kawałek drogi do tego, żeby przez trudny etap przejść, a nie w nim utknąć.

Zamiast traktować kryzys jako sygnał do zatrzymania, dobrze potraktować go jako moment wymagający krótkiej zmiany strategii. Nie rzucania diety, ale drobnej korekty: może zmniejszenia deficytu kalorycznego na kilka dni, może jednego bardziej swobodnego posiłku w tygodniu, może odpuszczenia sobie perfekcjonizmu na chwilę. Kryzysy bardzo często wynikają z nazbyt sztywnego planu, który nie zostawia żadnego marginesu na normalne życie.

Szybka ulga to droga na skróty

Silna chęć przerwania diety lub nagłe, niemal paniczne myśli o jedzeniu bardzo często nie mają nic wspólnego z głodem fizycznym. Organizm wystawiony na stres, zmęczenie, brak snu czy poczucie monotonii szuka szybkiej ulgi, a jedzenie jest jednym z najłatwiej dostępnych źródeł ukojenia. To nie przypadek, że kryzysy zdarzają się najczęściej wieczorem po ciężkim dniu, kiedy jest się zmęczonym i kiedy wszystkie inne możliwości radzenia sobie ze stresem już się wyczerpały.

Przeczytaj, bo to się łączy: Odchudzanie i praca w biurze. Jak planować posiłki, żeby schudnąć?

Jeśli reaguje się na ten stan podjadaniem lub porzuceniem planu, to chwilowa ulga pojawia się szybko, ale poczucie porażki przychodzi jeszcze szybciej. Natomiast jeśli ktoś rozpozna, że stoi za tym zmęczenie albo emocje, a nie prawdziwy głód, może zacząć szukać innej odpowiedzi na tę potrzebę. Cokolwiek to jest, spacer, rozmowa z kimś bliskim, krótki odpoczynek, prysznic, herbata, cokolwiek co daje chwilę oddechu bez wchodzenia w ciasto o północy. Kryzys bardzo często wynika z nazbyt sztywnego planu, który nie zostawia żadnego marginesu na normalne życie.

Wszystko albo nic to błędny kierunek

Sposób myślenia o diecie ma ogromny wpływ na to, czy kryzys kończy się chwilowym zawirowaniem, czy całkowitym porzuceniem planu. Jednym z najczęstszych wzorców, który sabotuje redukcję, jest myślenie w kategoriach: albo perfekcja, albo porażka. Jeden nieplanowany posiłek traktowany jest jako dowód na to, że cały tydzień pracy poszedł na marne, więc nie ma sensu dalej się starać.

Jeden większy posiłek w skali tygodnia nie niszczy postępów. Jeden dzień wypadnięcia z rytmu nie niszczy miesiąca pracy. Liczy się to, co robi się w perspektywie wielu tygodni, a nie to, co zjadło się w jedno konkretne piątkowe południe. Ale żeby móc tak myśleć, trzeba świadomie przeprogramować przekonanie, że redukcja wymaga stuprocentowej bezbłędności. Nie wymaga. Wymaga wystarczającej regularności, a to zupełnie coś innego.

Co robić konkretnie, kiedy nadchodzi kryzys?

Pierwsza praktyczna zasada jest taka: kiedy pojawia się impuls, żeby rzucić wszystko, nie podejmuje się decyzji natychmiast. Daje się sobie dziesięć, piętnaście minut zanim cokolwiek się zrobi. Impuls jedzeniowy i impuls rezygnacji działają podobnie, zazwyczaj szybko tracą na sile, jeśli się ich nie wzmacnia działaniem. Odczekanie i przejście do czegoś innego często sprawia, że po kwadransie sprawa mija sama.

Przeczytaj jeszcze: Jeśli zaczniesz w ten sposób, masz większe szanse schudnąć i utrzymać efekt

Druga sprawa to elastyczność w samym planie. Sztywna dieta z identycznym jadłospisem przez wiele tygodni jest jedną z pewniejszych dróg do kryzysu. Jeśli ktoś czuje, że bliski jest momentu, kiedy wszystko rzuci, warto sobie pozwolić na jeden posiłek bez liczenia, bez wyrzutów i bez planowania. Nie jest to rezygnacja z celu, to strategiczna pauza, która pozwala wrócić do regularności, zamiast całkowicie wypaść z rytmu.

Trzecia kwestia dotyczy otoczenia i przyczyn. Jeśli kryzysy pojawiają się regularnie w tych samych sytuacjach, to warto się nad tym zatrzymać i sprawdzić, czy plan żywieniowy jest w ogóle dopasowany do życia, które się prowadzi. Dieta, która działa świetnie na papierze, ale jest nie do pogodzenia z codziennymi realiami, to po prostu niedobry plan. Lepszy plan to taki, który może nie jest perfekcyjny pod każdym względem, ale którego można się trzymać przez wiele tygodni bez wypalenia. Kryzysy podczas redukcji są normalne i w żaden sposób nie przesądzają o tym, jak proces się skończy. Decyduje to, co robi się w trudnych momentach i jak szybko wraca się do regularności po potknięciu. Elastyczne podejście i umiejętność rozpoznawania własnych sygnałów to narzędzia, które naprawdę działają.

^{Źródło zdjęć: pexels.com}